Zaterdag 03 Januari 2009 at 3:10 pm
Op 9 augustus 2007 ben ik met dit weblog gestart. Ik heb in het najaar van 2007 eerst een reis naar mijn grootvaders farm in Virginia gedroomd en vervolgens de reis ook daadwerkelijk gemaakt. Met een vrachtschip stak ik in 10 dagen de oceaan over om vervolgens naar Virginia af te reizen op zoek naar de resten van de idealen van mijn grootvader die in 1910 naar South Boston was getrokken en naar de ware verhalen achter zijn foto's die hij van zijn Amerikaanse avontuur had gemaakt. Dit weblog, de foto's en filmpjes en de voorstelling Meisje Loos vertellen het verhaal van deze zoektocht.
Hieronder is het verslag van de gedroomde en werkelijke reis te lezen, zijn de filmpjes en foto's te zien en is de speellijst van de voorstelling Meisje Loos te raadplegen en de persreacties.
Wij spelen de voorstelling Meisje Loos nog in het voorjaar van 2009.
Hopelijk tot ziens bij de voorstelling.
Meisje Loos
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:30 pm
NRC
Voorstelling Meisje Loos raakt bezoeker in het hart.
Even leek Oeral festival te bezwijken onder het genre van het ervaringstheater: toeschouwers als deelnemers. Ze wandelen mee aan de hand van Robert Wilson, turen anderhalf uur naar een ijl klanken lichtspel, gebracht door de Peer Group. En in een behekst bos vol monsters jagen de bizarre, groteske spelers van het Franse gezelschap La Fai Ar de toeschouwers voort van een sprekende boomstronk naar een vastgebonden meisje.
In datzelfde bos is een verdwaalde actrice in mantelpakje, zo weggelopen uit Wall Street, die vinnige tikken uitdeelt met haar handtasje. Wie zich als toeschouwer teweer stelt tegen dit aanrakingsgedoe verbreekt de code en verstoort de voorstelling. In het vaak egocentrische spel van de regisseur en de acteurs zijn wij, publiek, maar pionnen. Dat is de stijl van het belevingstheaters; de toeschouwers dienen allereerst gedwee te zijn.
(….)
Ook toneelspeelster Carla Mulder put met de voorstelling Meisje Loos uit authentiek materiaal. Enige tijd terug trof zij in het familiebezit tweeduizend stereofoto’s aan, gemaakt door haar grootvader die in 1907 naar Amerika emigreerde. De actrice ontdekt dat haar grootvader tabaksplanter in Virginia was. Had hij soms slaven in dienst?
Carla Mulder laat dit en talloze geheimen open. Ze vertolkt zowel de idealistische kleindochter als een jonge vrouw, die in gewetensnood is vanwege de vreemde handelwijze van haar grootvader.(…) De actrice treft de toeschouwer met taal, herinneringen en overwegingen recht in het hart.
De reis naar Amerika die zij maakt, ontaardt in een tocht vol twijfels en desillusies. Dat is ook een vorm van ervaringstheater, maar wel oprecht.
Kester Freriks, Nrc juni 2008
Volkskrant
Humor en ernst wisselen elkaar af in premières op Oerol
Theatermakers zoeken op Oerol naar cultuurverschillen en aanpassingen (….). Ook in twee andere Oerolpremières gaan theatermakers op zoek naar cultuurverschillen en bijbehorende aanpassingsproblemen, maar dan serieuzer. Zo reist Carla Mulder (Lange Poten) in de voorstelling Meisje Loos naar de Verenigde Staten. Aanleiding is een koffer met stereoscopische foto’s van haar grootvader. Daar zitten afbeeldingen tussen van zijn plantage in een van de zuidelijkste staten. Ter plaatse ontdekt Mulder dat achter die romantische nostalgie een grimmigere werkelijkheid schuilt, en sluipt de rassenkwestie in haar verhaal. Meisje Loos is het vervolg op Stills, waarin Mulder haar opa’s foto’s al presenteerde. Opnieuw heeft Mulder een lichte en naïeve toon gevonden om haar zware onderwerp te benaderen. (…)
Vincent Kouters, Volkskrant juni 2008.
Telegraaf
Onvoltooid verledentijd op Oerolfestival. Meisjeloos neemt frisse duik in familiegeschiedenis
Honderd jaar geleden stapte grootvader Mulder aan boord van de Rijndam en voer met dit schip van de Holland Amerika lijn naar New York. Een eeuw later volgde kleindochter Carla in zijn kielzog, als passagier op het containerschip Hamburgo. In ‘Meisje Loos’ doet zij verslag van de reis die voor een deel ook een tijdreis is. Tot komende zondag deelt ze deze verfrissende duik in het verleden met het Oerolpubliek.
Carla Mulder verweeft op een creatieve manier haar reiservaring met stereoscopische opnamen uit opa’s omvangrijke fotoarchief. Ook verwerkt ze in het stuk de verwachtingen die zij vooraf van de onderneming had. Bij het spelen wordt de theatermaakster gesteund door actrice Katrien van Beurden en door René Geerlings, die talent toont voor het neerzetten van memorabele typetjes. Gedrieën maken zij van ‘Meisje Loos’ een warme, persoonlijke, grappige en soms zelfs ontroerende voorstelling.
Marco Weijers, Telegraaf juni 2008
8 weekly
Immigratieproblematiek in familiegeschiedenis.
Theatermaakster Carla Mulder ontdekte in 2002 een verzameling van 2000 stereoscopische foto's van haar vader J. G. Mulder. Hierop baseerde zij de serie Trilogie van het Verleden, waarvan Meisje Loos (na Stills, 2006) het tweede deel is. Mulder maakt in deze voorstelling dezelfde overtocht naar Amerika die haar grootvader honderd jaar eerder maakte. Hij met de Holland Amerika Lijn, zij honderd jaar later met het containerschip Hamburgo. Ze gaat op zoek naar haar roots en opa's beweegredenen om de oversteek te maken. Op het schip ontmoet ze bijzondere buitenlanders zoals de overdreven vriendelijke Sri Lankese bediende, de norse Oekraïense kapitein en de stugge medepassagier uit Oostenrijk. Al mijmerend over de vorige eeuw en het leven van haar grootvader nadert ze Amerika. Haar overpeinzingen worden onderbroken door de geestige, gevatte dialogen met medepassagiers. Ook wordt het publiek een kleine selectie uit de 3D-foto's voorgeschoteld.
Stilletjesaan tekenen de parallellen met de huidige immigratieproblematiek zich duidelijker af. In de vorige eeuw trokken Europese gelukszoekers - toen nog geen vies woord - in grote getalen naar Amerika. De huidige immigrantenstroom vertoont hier veel overeenkomsten mee. Tenslotte blijkt dat grootvader Mulders beweegredenen om naar Amerika te gaan veel minder lovenswaardig zijn dan zijn kleindochter zich had voorgesteld. In Meisje Loos wordt op een intelligente maar toch luchtige manier van een zoektocht naar een familiegeschiedenis verteld, waarbij de link met de huidige immigratiestroom eenvoudig te leggen is. Alles valt daarbij op zijn plaats: het strakke decor, de afwisseling tussen frivool en ingeleefd spel en de fascinatie voor het familieverleden. Scherpzinnig stuk met goede dramatische opbouw en een knap uitgedachte combinatie van heden en verleden.
Lieke Jordens, 8 weekly, juni 2008
Oerolkrant
Carla in droomland
Hele generaties dode mensen bevolken sinds de uilvinding van de fotografie onze dozen met oude fito’s; een almaar uitbreidende visuele begraafplaats. Welke wereld gaat achter die mysterieuze plaatjes schuil? Carla Mulder vroeg het zich af toen ze enkele jaren geleden het foto archief van haar grootvader ontdekte. Ze besloot er haar trilogie van het verleden aan te wijden. waarvan Meisje Loos het middendeel vormt. De voorstelling is opgebouwd uit monologen, sketches, choreografie en fotoprojecties (de bezoekers krijgen voor de voorstelling een 3 D-brilletje aangereikt. waarmee ze de oude stereoscopische foto’s uit het familiealbum van Mulder kunnen zien zoals vroeger in de View-Master).
Honderd jaar geleden maakte de grootvader van Carla Mulder de grote oversteek naar het land der onbegrensde mogelijkheden of in elk geval onbegrensde dromen. In de staat Verginia wilde hij een woonwerkgemeenschap stichten. Zijn kleindochter, gespeeld door Carla Mulder, treedt honderd jaar later in zijn voedsporen. Met een oceaanstomer volgt ze als een Alice in Wonderland het traject van de oude Holland Amerika lijn. Het wordt een tocht vol dromen, herinneringen en ontmoetingen. Allerlei typetjes, afwisselend gespeeld door Katrien van Beurden en René Geerlings, passeren de revu: een kruiser uit Sri Lanka, een Oekraiense schipper, een Afrikaanse verstekeling, een Duitse snob en Amerikaanse douanebeambten, rednecks, methodistische boeren en nakomelingen van slaven. Eenmaal in de VS gaat Carla twijfelen of haar opa - in onze ogen althans - wel een rechtschapen leven heeft geleid en of die idealistische woonwerkgemeenschap in feite geen ordinaire tabaksplantage was drijvend op slavenarbeid. En of zij zich daar dan schuldig over zou moeten voelen.
PvdG, Oerolkrant, juni 2008
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:18 pm
Ik word om 4 uur wakker van de wekkers. Ik douche, pak in en vertrek om 5 uur.
De twee en twintigste dag van mijn reis is de laatste dag.
Het terugbrengen van de auto gaat heel snel, de pendelbus staat al te wachten. Ik check om 5.30 in. Mijn koffers krijgen een transfer naar de vlucht naar Amsterdam. Daar hoef ik verder niet naar om te kijken. De steward geeft me een stoel bij de nooduitgang, lekker veel beenruimte. Hij kan jammer genoeg me niet alvast inchecken voor naar Amsterdam. De vlucht gaat heel snel. Om 6.45 vertrekken we om 9 uur komen we aan. Ik ga op zoek naar de delta counter om in te checken en een stoel met veel beenruimte te vragen. Ik moet om 11.30 terug komen, ze kunnen nu nog niet inchecken. Ik ga lekker in de zon zitten en werk de log bij. Tot nu. Er valt niet zoveel meer te zeggen. Mijn missie is voltooid.
meisje loos
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:17 pm
Om 15.00 vertrek ik. Beale en ik maken een kleine wandeling door de tuin. Hij laat me de katoenplantage zien. Ik neem wat bolletjes mee. Het is de een en twintigste dag alweer.
(meer)
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:15 pm
Om 9.30 vertrek ik. Om 10.00 rij ik het terrein van Bob Cage op. Een klein landweggetje, Shanty road, tussen twee weilanden vol met beelden, ezels en geiten. Bob Cage komt net voor mij aan. Ik weet niet zeker of hij zich herinnert dat ik op deze twintigste dag van mij reis bij hem langs zou komen.
(meer)
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:13 pm
Mijn wekker doet het niet, soms springt hij terug op Nederlandse tijd. Hij stond op 23.30.
Op de negentiende dag sta ik rustig op, lekker ontbijt, email checken, logboek bijwerken etc. De zon schijnt, het wordt vandaag 20 graden. Ongelofelijk.
(meer)
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:11 pm
Op weg naar opa’s land. Op de achttiende dag ben ik tussen 9 en 10 bij de Clerk Office van de Halifax Court. Een prachtig oud archief waar niet gefotografeerd mag worden. Jammer. Hier is opa in 1910 geweest, blijkt.
(meer)
Zaterdag 03 Januari 2009 at 1:10 pm
Het gaat ineens allemaal snel. Ik heb heerlijk geslapen in een kingsize bed. Wat een verschil met de te kleine bank in Brooklyn. Het is nu 7.17, prachtig weer, de zon schijnt uitbundig op deze zeventiende dag.
(meer)
