« De eerste dag van de … | Home | De eerste dag van de … »

De eerste dag van de werkelijke reis deel 3

Tijdens de lunch op op de eerste dag van mijn oversteek ontmoet ik Martin. Een Oostenrijkse pensionado die zijn jongensdroom verwezenlijkt door de oceaan per vrachtschip over te steken in oktober.

Hij hoopt dat het flink gaat spoken. De steward bedient ons. Hij wijst ons op een papiertje aan de muur. Het menu. Er is bruinebonensoep, gepaneerde kipfilet en fruit na. Op de tafels staan allerlei flesjes en potjes gegroepeerd. Chilisaus, knoflook & chilisaus, sambal, ginger & knoflooksaus, pindakaas, jam, knoflooktenen in vocht, olijfen in vocht, tomatenketchup en allerlei pakken vruchtensap. Geen drank, die moet je bij de steward appart bestellen via een lijstje. Wat er allemaal bij de steward te koop is hangt op een velletje naast het menu. Wijn gaat per doos van 6 flessen, water gaat per 6 flessen, bier gaat per tray, toblerone weer per reep, sterke drank per fles. Er zit een blanke man in zijn eentje te eten aan de grote tafel in het midden. Daar is gedekt voor 4. Onze tafel is gedekt voor 2. Eenzelfde kleine ronde tafel is gedekt voor 3. Ik versta de steward nog niet echt goed. Het is net alsof ik in een Indiase comedy op de BBC terrecht ben gekomen. Ik heb de neiging me aan de etende man voor te stellen, maar alles aan hem zegt me dat ik dat net zo goed niet kan doen. Hij staat alweer op, knikt en bromt: "Good appetite". Dat versta ik nu weer wel goed. Hij heeft ook een rare tongval, Russich, of Pools. In ieder geval uit het voormalige Oostblok. Hij loopt schuin de deur uit, een beetje zoals John Cleese zou doen in een sillywalk act. Ik ben inmiddels weer gaan zitten. Martin staat bij het raam en kijkt naar de golven. Hier beneden, de officiersmess zit op de 2e verdieping, zien de golven er veel groter uit dan vanaf de brug op de 8e verdieping. De steward komt het eten brengen. Worteltjes, aardappels en een gepaneerde kipfilet met een dikke knoflooksaus er overheen. Er komt een ander blank bemanningslid binnen in groene overall. Hij waarschuwt me, met dito tongval als degene die net vertrokken is. "It is not good, but also not bad". De man gaat aan de grote tafel zitten. Ik ben benieuwd voor wie de andere kleine tafel is gedekt. De steward vraagt of ik Srilankaans eten wil proeven. Ja, graag. Hij komt terug met een vol bord met rijst, groetecurry en vlees. De kip laat ik voor wat het is. Ik heb de dikke knoflooksaus er afgeschoven, maar het blijft erg stationsrestauratie-eten. Ik stort me op de curry. De tranen springen me bij de eerste hap al in mijn ogen. Jezus, wat is dat scherp. Ik blus met water. Veel water. Martin heeft inmiddels ook een bordje Srilankaans eten gekregen. Hij pakt de sambal en smeert dikke donkerrode klodders over zijn rijst en curry. Ik hou even op met drinken. Zou hij weten wat sambal is, vraag ik me af. Het is het enige Nederlandse potje wat op de tafel staat, de rest is Duits. Misschien heeft hij het niet goed kunnen lezen. Ik vraag bezorgd of hij zich realiseert dat sambal heel heet is. "Ja, Ja, I know, I know". Oké, denk ik en kijk hoe hij het hete eten zonder blikken of blozen vermaalt. Hij zit te smullen. Ik eet voorzichtig om de rode stukjes peper heen en meng de curry met veel rijst. Het smaakt wel lekker. De man aan de grote tafel heeft zijn bord al van zich afgeschoven. Het is nog halfvol. Hij vond het vast niet lekker. Hij staat op en loopt weg. Als hij ons passert buigt hij hoffelijk en zegt: "Enjoy your meal". Thank you, yes, you too. Wat gaat dat hier vlug, denk ik. Hij zit nog geen 5 minuten aan tafel. Dan komt de third officer binnen, met achter hem aan twee andere kleine Srilankanen. Zij: "Enjoy your meal", Martin en ik: "Yes, thank you, you too". Ze gaan aan het ander kleine ronde tafeltje zitten. Aha. Zo is het dus verdeeld. De grote tafel voor de voormalige Oostblokkers, het ene kleine tafeltje voor de twee passagiers en het andere kleine tafeltje voor de Srilankanen. Ze brabbelen er gezellig op los in dat prutteltaaltje van ze. Ze maken onderling grapjes en moeten lachen. Wat een mooie tanden! Een kleine Srilankaan kijkt me vrolijk aan. Hij heeft kalverwimpers, van die hele lange, zachte donkere haren, die als een waaier in slowmotion open en dichtgaan. Ik kijk er gebiologeerd naar. Te lang. Zijn maten zeggen er blijkbaar iets van. Ze moeten erg hard lachen en schudden met hun hoofd. Net als die hondjes die vroeger op de hoedenplank in de auto stonden. Die van die kopjes op stokjes hadden. Ik ken het gebaar uit india. Zo beamen ze in die contreien iets. Het is een vorm van ja-knikken. Martin staat verschrikt op. "Within a half hour we will pass Greenwich". "Yes, and", vraag ik. "The prime meridian, it will be zero degree. We will be exactly in between the western and eatern hemisphere". "So what will you see", vraag ik hem. Ik denk aan een bijzonder boei, of dat het water in het afvoerputje ineens de andere kant op gaat draaien. "The counter will be on zero zero zero zero zero". Ik begrijp nog niet veel van wat er nu te zien valt, maar besluit toch te gaan kijken. Ik zeg de Srilankanen gedag met een "Enjoy your meal" en vertrek naar mijn hut. Heel binnekort ga ik getuige zijn het passeren van de nulmeridiaan, van de passage van het oostelijk halfrond naar het westelijk halfrond!

Wordt vervolgd!

meisje loos