« De eerste dag van de … | Home | De tweede dag van de … »

De eerste dag van de werkelijke reis deel 4

Het is 14.00, de eerste middag van mijn eerste dag. Ik heb blijkbaar een afterdiner dip gehad want ik ben in slaap gevallen. Ik schik wakker. Shit, waar zijn we.

Ik herinner me nog dat ik in mijn hut kwam en de langste scheet ooit moest laten en even later op de wc zat. Niet wetende of de oorzaak de bruine bonensoep, het hete eten of de dikke knoflooksaus op de kipfilet was. Ik steek mijn hoofd uit mijn raampje om langs de containers te kunnen kijken. Ik zie iets van een kust. Het is mistig, ik staar naar een grijze horizon. Ik zie andere schepen. We moeten in het Kanaal zitten. Als ik te lang kijk zie ik sterretjes. Er is weinig te doen aan boord. Behalve Martin zijn er geen andere passagiers. Heel anders dan tijdens de oversteek van mijn grootvader op de Holland Amerika Lijn in 1910. Aan de plaatjes in de boeken te zien heeft hij het behoorlijk goed gehad. Ik ga naar buiten, naar het achterdek. Drie Srilankanen smeren de kabels van de reddingsboot. Die wordt gelukkig goed onderhouden. Ik ben benieuwd naar mijn overlevingspak, maar dat komt later wel. Ik dwaal over het schip. Tenminste alleen de achter- en zijdek. Je kan niet naar de containers en ook niet naar de punt of naar de machinekamer. Ik loop naar de brug, sta wat naar de golven buiten te kijken. Het blijkt dat we de witte kliffen van Dover al voorbij zijn. Het passeren van de nulmeridiaan moet nog komen. Martin was te enthousiast geweest met zijn half uurtje. Hij staat alweer rechtop tegen de wind met zijn verrekijker de horizon af te turen. Ik ga naar hem toe. Het waait erg hard. In tegenstelling tot Martin probeer ik uit de wind te staan wat niet echt lukt. Ik heb uitgerekend dat we zo'n beetje 35 tot 40 kilometer per uren varen. De snelheid van een brommertje. Raar idee, dat we met die snelheid de oceaan over gaan. Zou het schip niet harder kunnen? De Titanic voer al 20 knopen, wat ongeveer gelijk is aan die 35-40 km/u. De windsnelheid zal 5 Beaufort zijn, zo aan de golven te zien. Als je op een brommetje zit en je hebt 5 Beaufort tegenwind is dat niet prettig. Ik moet dan naar adem happen. Nu ook. Ik draai me met mijn rug naar de wind om adem te kunnen halen. Martin zegt dat we echt bijna bij de nulmeridiaan zijn. Ik voel in mijn zak. Shit, ik ben mijn camera vergeten. Ik ren de trappen af naar beneden, haal mijn camera op en ren weer naar boven. Als ik boven op de brug kom, zijn we er net overheen gevaren. Martin heeft een foto genomen. Hij laat hem zien. De meter zou op 00,00,00,00 moeten staan. Hij staat op 00,00,17,56. De Poolse 1e officier zegt dat het gewoon te snel gaat, dat het bijna onmogelijk is om het te fotograferen. Hij zegt: "We'll try again". Hoezo denk ik, gaan we nu een rondje varen of gaan we achteruitvaren om er nog eens overheen te kunnen varen? "Are we going back then, to cross it again", vraag ik ongelovig. Hij lacht. Martin lacht schaapachtig met hem mee. Ik voel me een dom blondje. Hij drukt op een knop op een scherm van het navigatie- en besturingssysteem, de 'radiopiloot'. Je ziet de teller teruglopen. Heel snel. Hij stopt bij 99,98,03,26. "Pay attention, it goes very quick". Hij laat de knop los en de teller schiet als een razende op 00,00,78,67. Weer gemist. Hij laat de teller weer terug lopen. Op het scherm zie je ook ons schip een klein stukje achteruit gaan. Weer laat hij de knop los, weer schiet de teller razendsnel langs de 00,00,00,00. Nog een keer in de rewind, nu zet hij hem verder terug. Martin en ik staan klaar met onze camera's. We drukken onze camera's in, maar weer schiet de 00,00,00,00 voorbij. Ik heb hem op 00,00,00,09 en Martin heeft hem op 00,00,00,06. Dat was het. Verder is er niets te zien.

Door de luidsprekers horen we dat de klok vandaag een uur terug gezet worden. In mijn hut zet ik alle klokken een uur eerder. Ik lees wat tot 18.00 en ga naar beneden voor het eten. Alleen mijn bordje staat er nog. Eenzaam met aluminiumfolie bedekt. Ik voel er aan. Lauw. Ik kijk er onder. Bloemkool met een varkenslapje, gepaneerd natuurlijk, en frietjes, inmiddels slap geworden. Ik laat het staan. Om 20.00 wordt de golfslag ineens anders. Veel heftiger, we rollen over de golven heen. De motor hoor je toeren maken. Op mijn bank in mijn hut word ik heen en weer geschud. Als ik opsta moet ik me vasthouden. Ho, dit belooft wat. We zijn vast het Kanaal uit en varen ten zuiden van Engeland. Hiervoor was ik dus gewaarschuwd. Om 03.00 wordt ik wakker omdat de golfslag weer verandert. Je voelt het schip een golf beklimmen en er afglijden. Het pitchen is begonnen. De motor bonkt enorm. Mijn oordoppen houden het lawaai niet buiten. Ik wen eraan en val in slaap om om 5.30 weer wakker te worden van de golfslag. We schommelen nu ook van links naar rechts. We zijn om de uiterste punt van Lands End heen, langs de Scilly Islands en varen nu noordwaarts. Dit is de golfslag van de oceaan. Ik pak een deken rol deze op en leg die in mijn rug, zodat ik niet van het bed kan rollen. Ik val weer in slaap.

Wordt vervolgd!

meisje loos