« De vijfde dag van de … | Home | Speel data »

De zesde dag van de werkelijke reis

De zesde dag van mijn werkelijke reis is er storm op komst en daal ik af in de machinekamer.

Vanochtend heeft tijdens het ontbijt de motor zo’n tien minuten stil gelegen. Er bleek een storing te zijn die in Hamburg opgelost had moeten zijn. We dobberden op de oceaan. Het was stil, alleen wind en golven. Op de brug blijkt dat de kapitein per telex een route aanbevolen heeft gekregen van de Rederij. Onze route wordt hierdoor aangepast. In plaats van de kortere, kromme route meer noordelijk te varen, die de Titanic ook nam, moeten we in een rechte lijn naar New York oversteken. We volgen de zgn Fasnet - New York route. Op de noordelijke route is een hoge drukgebied waar stormen worden opgebouwd. Daar willen we niet inkomen, want dat remt enorm af. De 3e officier brengt me naar de punt van het schip. We staan onder het dek. Er zijn rondom allemaal grote vensters uitgespaard. Daar doorheen zie je de oceaan. Nu lijken de golven hoger en veel wilder dan vanaf de brug. Als je voor op de punt door zo’n venster naar buiten hangt kan je de kogel van de kiel zien. De golven en de wind komen van links. Daar beuken ze tegen het schip op en opspattend water plenst aan bakboord naar binnen. De golven tillen het immense anker even op en laten het dan hard tegen de huid van het schip vallen. Het is het geluid van een spookschip. Meesterlijk. Sowieso om de kracht van de golven fysiek zo dicht bij mee te maken is erg opwindend en spannend. Wij staan op het ankerdek. Twee hele grote klossen ankertouw, een voor bakboord en een voor stuurboord. En aan dat touw een stalen ketting met schakels zo groot als een klein kind. We gaan verder naar de machinekamer. Een oorverdovend lawaai slaat ons om de oren als we binnengaan. We moeten gehoorbeschermers op. Het is er erg warm. De machinist probeert me schreeuwend van alles uit te leggen. Soms haal ik even het kapje van mijn oor om toch maar te begrijpen wat hij zegt. Druk, hydrografie, dynamo’s, zuigers, aandrijfwielen, filters. De machinekamer is 4 verdiepingen diep. We dalen steeds verder af. Eerst tot aan het roer en vervolgens tot aan de aandrijfas van de schroef. Het is erg indrukwekkend allemaal, vooral ook het oorverdovende lawaai van de motor. De oceaan wordt wilder. We rollen van links naar rechts over de golven en ook van voor naar achter. Van links naar rechts is vervelender. Ik ben erg blij dat ik gisteren die pleister achter mijn oor heb geplakt. Ik heb helemaal nergens last van. Behalve dat ik op mijn benen slinger, maar dat doen er wel meer aan boord.

Wordt vervolgd

meisje loos