« De zeventiende dag va… | Home | De negentiende dag da… »

De achttiende dag van de werkelijke reis

Op weg naar opa’s land. Op de achttiende dag ben ik tussen 9 en 10 bij de Clerk Office van de Halifax Court. Een prachtig oud archief waar niet gefotografeerd mag worden. Jammer. Hier is opa in 1910 geweest, blijkt.

Om zijn land te kopen. In 1912 is hij er weer om zijn land met bijna 30% verlies terug te verkopen aan de oude verkoper. Mr D.H. Hill.
Het is echt meesterlijk. Ik word eerst geholpen door een jong meisje, die het niet kan vinden. Ik begin al teleurgesteld te raken als een andere dame zich er mee gaat bemoeien. Binnen no time heeft ze in de prachtige boeken de met de hand ingeschreven aktegegevens gevonden van Mulder John G. Er worden andere prachtige boeken uit de lange archiefkasten getild. Ik voel me zoals vroeger, toen ik als kind met mijn vader meeging naar de oude bibliotheek in Rotterdam. De dame vindt de aantekeningen waaruit blijkt dat opa in september 1910 een flink stuk land heeft gekocht.
Het land is onderdeel van de Zigler farm. Het loopt van Dan River tot de railroad en dan 3 mijl van South Boston tot een mijl van Wolf Trap. Noordelijk van de railroad loopt het tot ¾ mile van Five Forks. Het bestaat uit 6 stroken land totaal ong 206 acres. Uit de verkoopakte van 1912 zal blijken dat opa dan 229,5 acres verkoopt. Dat is 1,2 km2 . In een andere map blijkt een getekende plattegrond van het land van opa te zitten. De directeur van de Court neemt me mee naar zijn kantoor en helpt me aan de hand van de oude getekende map de huidige locatie te lokaliseren. Hij wijst het me aan en print een actuele kaart via internet uit.
Na de nodige foto’s te hebben genomen, ga ik op weg naar het land. Het is 11.00. Volgens de directeur zal de farm er zelf niet meer zijn. Het land is nu eigendom van de staat en wordt gebruikt als “Flood Plain”, overstromingsgebied voor als de rivier the Dann buiten zijn oevers treedt. De directeur adviseert naar het vliegveld te gaan, naar het eind van de landingsbaan te lopen en dan recht naar beneden af te zakken. Daar zal het land van opa zijn geweest. Ik rij naar het vliegveld. Ik ga naar de hangaar, ik hoor praten. Twee mannen staan te sleutelen aan een vliegtuigje. Ze wijzen me een pad langs het vliegveld. Die kan ik helemaal afrijden tot aan de rivier. Waarschijnlijk is het wel blubberig. Er staat ook nog een huis, daar kan ik verder de weg vragen. Het zangerige zuidelijke accent is bijna niet te verstaan. Wij leunen ieder aan een kant van het vliegtuigje op de romp. Ik laat de mannen de oude kaart zien. Er loopt inderdaad een pad tot het treinspoor. Ik ga op weg. Het pad blijkt een bospad. Ik hoop dat ik er met mijn Pontiac sport goed door kom. Ik ontwijk de plassen. Er staat een hond op het pad te blaffen. Ik rij langs het huisje, twijfel of ik uit zal stappen. Ik doe het niet. Ik zie toch steeds ook allerlei enge Amerikaanse films voor me. De weg gaat naar beneden. Ik vraag me af of ik er goed aan doe verder te rijden. Ik kan niet meer terug, dus rij ik door tot aan het spoor. Het pad gaat verder maar ik besluit de auto te parkeren en verder te lopen. Hier kan ik tenminste nog keren. Ik zet de auto weg, neem camera, broodjes water en de papieren mee en ga op pad. Het terrein blijkt een wildreservaat te zijn. Het pad wordt steeds slechter begaanbaar, grote kuilen in de weg vol met water. Ik moet soms flink door de bosjes. Ik film, fotografeer en maak geluidsopnamen. Ik kom bij open velden. Dit lijkt wel op de velden van de foto’s van opa. Soms meen ik iets te herkennen. Bij de laatste bocht kom ik bij de rivier. Dit is dus het land van opa. Ik loop terug. Links is een ander pad langs de spoorrails. Die sla ik in. Ik doe allemaal dingen die ik anders nooit zou doen. Ik zou nooit dat pad af gereden zijn. Ik zou nooit in mijn eentje deze wandeling hebben gemaakt. Ik zou nooit dit pad ingeslagen zijn. Nu doe ik het allemaal. Ik loop door. De rails gaat omhoog, mijn pad naar beneden. Bij een plas zie ik allemaal pootafdrukken van herten, maar ook groter. Ik loop vast in struiken. Het pad is niet meer te belopen. Ik klim naar boven naar de rails. Daar langs loop ik verder, op zoek naar een teken, een paadje, wat dan ook. Ik bestudeer de oude kaart. Bij een lichte bocht in de rails moet het land van opa zijn. In de verte zie ik een curve in het spoor. Dan valt me op dat er op de kaart twee witte kleine vlakjes getekend zijn aan de noord kant van het spoor. Ineens begrijp ik dat die vlakjes waarschijnlijk de farm voorstelt. Aan de noordkant van het spoor. Lang een public path, zie ik nu ook. Er valt iets met veel geritsel uit een boom. Een wild dier, denk ik meteen. Maar het kan ook een hert zijn dat tegen het hek aanloopt en wegschiet. Een grote vogel met witte vleugeltippen vliegt verschrikt op uit de struiken. Ik hoor machine geluiden van ver weg komen. Ik loop door. Dan zie ik iets wat op een open vlakte lijkt. Ik klim omhoog naar een hek. Daarachter is een soort afgraving of verwerkingsgebied. Ik hoor een trein aankomen. Gezoem op de rails. Ik ben blij dat ik net van de rails af ben. Ik klim naar beneden. Het gezoem komt dichterbij en wordt gefluit. Een pickup truck op spoorwielen met twee spoorarbeiders erop komt over het spoor aangereden. Ze zien me niet. De wagen rijdt door. Ik wacht tot hij uit het zicht is, dan ga ik verder. In de verte zie ik gebouwen. Eerst een energiecentrale en iets verder een waterzuivering. Aan een tak van een struik hangt een vel papier met een afbeelding van een man er op. Er zitten schietgaten in zijn hoofd en hart. Het is zo’n poster waar politieagenten mee oefenen.
Zou hier de farm van opa zijn geweest? Ik vind het erg teleurstellend. Ik loop nog wat door richting waterzuivering. Hier moet vlakbij ook de rivier liggen. Ik verlaat mijn route langs de rails en loop langs het hek van de zuiveringsinstallatie. In de verte zie ik iemand met een vel oranje petje en dito jasje. Ik buig af om hem niet tegen te hoeven komen. Dan bedenk ik me, draai me om en wenk hem. Als hij dichterbij komt zie ik dat hij een geweer draagt. Het blijkt een jongen met down syndroom. O,o, denk ik. Een mongool met een geweer…. Ik negeer het geweer en zijn down syndroom en vraag hem mij te helpen om aan de hand van de kaart na te gaan waar nu het land van opa ligt. Ik lees een beetje voor wat ik op de kaart zie. Wolf Trap…Dannriver…South Boston. De jongen wijst me de weg het dorp in. Ik moet van hem omlopen, dóór South Boston en dan helemaal naar Wolf Trap. Ik zeg dat ik liever langs het spoor terugloop. Hij waarschuwt me dat het gevaarlijk is. Ik vraag waarom. Of hij op me gaat schieten. No mam, zangerig geeft hij antwoord, nauwelijks te verstaan. Ik moet uitkijken voor wilde dieren. De bobcat…de rest niet begrijp ik niet. Ik ga weer op weg. Ik versta nog net dat hij niet vaak zulk mooi gezelschap tegenkomt. Hij vroeg zich al af wat ik aan het doen was.
De jongen heeft me bang gemaakt. Het is best ver lopen. Ik raap een steen op voor het geval ik aangevallen wordt. Ik snap nu ook wat er uit die boom gevallen was. Ik loop en loop en hou me goed. Ik hoor wat. Er lijken veel meer onheilspellende geluiden te zijn dat op de heenweg. Het blijkt een hond te zijn. Ik loop, kom voorbij de plek waar het dier uit de boom viel, voorbij de plek waar ik naar boven ben geklauterd het spoor op. Dan zie ik de overgang. De auto staat er nog. Het eind is in zicht. Ik ben uitgeput. Ik plof in de stoel, start en rij weg. De terugweg gaat veel sneller. Ik ben zo bij het huisje, weer aarzel ik om uit te stappen. Maar nu zie ik ook dat de hond een soort pitbull is. Ik laat het erbij. Ik kom bij het vliegveld. Ik zie twee mailboxen. Ik stop. Ik wil erin kijken om te zien wie daar nu woont. Ik doe het. Ik lees op de enveloppen namen van vrouwen. Ik schrijf het mailboxnummer op. 1145 Tuck Airport Road. Dit valt op te zoeken.
Ik ga naar huis. Ik ben doodmoe. Als ik thuis ben en zelf de papieren goed bestudeer, zie ik dat opa ook het gedeelte ten noorden van de spoorlijn bezat en dat daar de farm ingetekend staat. Ik ben blind op de expertise van de Court afgegaan en heb hun aantekeningen en uitgeprinte plattegrondjes gebruikt. Ik heb de papieren helemaal niet verder goed bekeken. Had ik eerst zelf alles bestudeerd dan had ik wel een andere zoekactie gevolgd.
Dan was ik Shady Lane opgegaan. Een afslag voor de weg naar het vliegveld. Dit doe ik morgen. Je hebt kans dat die veel dichter bij het land en de farm uitkomt dan de Airport Road.
E. Beale belt. Dat hij eerder terug is en dat zijn broer ook komt! We spreken elkaar morgenmiddag over de precieze tijd waarop ik woensdag op de afgesproken plaats zal zijn.
De familie komt thuis. Ik drink nog een wijntje met ze. Ze zijn erg nieuwsgierig naar mijn avontuur. De kinderen van John, de eigenaar van de B&B, willen de foto’s van het huis zien. Ze denken te weten welk huis het is. Volgens hen is het de ruïne aan de noordkant van het spoor dat zo’n 3 jaar geleden is afgebrand. De fundering zou er nog staan en tot een paar jaar geleden ook de schoorsteen. De schuur zou wel eens in gebruik kunnen zijn bij een familie Vanbenschoten van Van’s Antiques.

Wordt vervolgd!
meisje loos