« De negentiende dag da… | Home | De een en twintigste … »

De twintigste dag van de werkelijke reis

03 01 09 - 13:15 Om 9.30 vertrek ik. Om 10.00 rij ik het terrein van Bob Cage op. Een klein landweggetje, Shanty road, tussen twee weilanden vol met beelden, ezels en geiten. Bob Cage komt net voor mij aan. Ik weet niet zeker of hij zich herinnert dat ik op deze twintigste dag van mij reis bij hem langs zou komen.

Hij heeft ook honden. De ene heet Shanti. Hij wil direct door om te ontbijten. We gaan naar een of andere diner in de buurt. Hij heeft last van heartburn. Ik hoor daar iedereen over. Brandend maagzuur. Bob heeft het over het ongezonde leven van de Amerikanen en hoe voorzichtig je met eten moet zijn. Hij heeft bloedgroep O en dan moet je bepaalde dingen niet eten. Wit brood, suiker, melk, koffie. Hij bestelt een omelet met groente en een thee. Bob gooit suiker en melk in de thee, maar vindt deze nog steeds niet te drinken. Op zijn omelet gooit hij heel veel zout en peper. Hij eet langzaam. Waar ben ik aan begonnen, denk ik. Dit schiet niet op. Hij heeft het alleen maar over zijn zieke dochter. Ik pak de foto’s en breng het oude huis van opa te spreken. Hij herkent het van de foto’s, maar heeft er niets over te melden. Ja, dat hij het voor een zacht prijsje van de hand heeft gedaan aan een aardige jurist die iets voor hem had geregeld. Aan Sugg’s dus. Na een uur rijden we weer terug naar zijn farm. Hij leidt me rond. Het leukste is het voeren van de dieren. Een zwarte man is tuinman en ik geloof ook manusje van alles en assistent bij het maken van de beelden. De dieren worden net gevoerd. De zwarte man, balkt en roept. Van alle kanten komen de ezels en de blatende geiten aangerent. De geiten gaan een voor een de brug over de oprijlaan over, die Bob zelf voor ze heeft aangelegd. Wel twintig geiten achter elkaar op die brug. Na het voeren lopen Bob en ik door de wei langs zijn beelden, naar de werkplaats. Bob pakt af en toe mijn hand. O, o, denk ik, als hij maar niet… Hij laat me verse munt eten. Ja, denk ik, voor een frisse adem zeker. En ja hoor. Even verderop, boven op een heuveltje met uitzicht over het meertje wil hij me kussen. Ik geef hem een klapzoen, ik geloof dat hij iets anders in zijn hoofd had. Hij kijkt me aan en ik zie hem besluiten er vanaf te zien, gelukkig. We lopen terug naar de auto en nemen afscheid. Hij vindt me a hell of a girl. Zijn reputatie van womanizer is niet ongegrond. Ik rijd weg, op naar Newsoms. Ik ben later vertrokken dan gepland en kom dus 20 minuten later aan. Beale belt net op als ik de afrit oprij en de parkeerplaats van de school op draai. Beale blijkt een magere man met een beetje Chinees uiterlijk. Hij vindt het geweldig dat ik er ben. Hij rijdt voor me uit naar hun huis. Thuis maak ik kennis met zijn vrouw Martha. Beetje doof en erg slecht ter been. Beale en ik wisselen verhalen uit. Opa blijkt in Indochina en tijger en een babykrokodil geschoten te hebben. Beale blijkt in het bezit van de tijgerklauw ingelegd in goud. Hij laat het me zien. Een prachtige broche van een tijgernagel gevat in goud en versierd met een klein gouden draakje. Waarom heeft hij dit en waarom hebben wij dit niet?? De krokodil blijkt opa geschoten te hebben en vervolgens opgezet meegekregen te hebben. Daar is die ene foto van, denk ik. Ik laat Beale foto’s zien en wat papieren. Hij wil graag kopieën van de foto’s. Inmiddels zijn Steward en Karen aangekomen. De broer en schoonzus van Beal. Steward blijkt 10 jaar jonger en een bijna twintig jaar jongere vrouw te hebben. Karen is 50 en Steward 67. Dit is zijn tweede huwelijk. Karen bespringt me bijna met allemaal foto’s van vroeger waar ik informatie over moet geven. Een heleboel zijn van de familie Vries. Er zijn ook veel foto’s van oom Henri uit Suriname. Beale heeft ook nog ergens een oud fotoalbum wat hij niet kan vinden en in een kluis het dagboek van zijn moeder. Jammer dat hij dat niet even boven tafel heeft gehaald. Er blijkt ook nog een hele Nederlandse correspondentie te bestaan tussen moeder Annie Vries en waarschijnlijk haar zuster. Ook die hebben ze niet bij zich. Er blijkt een verhaal de ronde te doen dat Louise op het schip drie huwelijksaanzoeken heeft gehad en uiteindelijk met Frank Miller getrouwd is. Een jongen uit Zwitserland die uiteindelijk restaurateur in een New Yorks museum is geworden. De moeder en grootmoeder van Beale en Steward blijken creatieve talenten te hebben gehad. Ze weten niet veel te vertellen en de foto’s bieden ook niet zo veel. Ik kom niet veel meer te weten, het is wel leuk om de nieuwe familie te ontmoeten. We gaan om 8 uur aan tafel. Beale bidt voor. Wat zijn ze buiten New York allemaal ongelofelijk religieus. En iedereen is ook lid van een of andere kerk.

Wordt vervolgd!

meisje loos