« De twee en twintigste… | Home | speeldata voorstellin… »

Recensies NRC, Volkskrant, Telegraaf, 8 Weekly, Oerolkrant

NRC

Voorstelling Meisje Loos raakt bezoeker in het hart.
Even leek Oeral festival te bezwijken onder het genre van het ervaringstheater: toeschouwers als deelnemers. Ze wandelen mee aan de hand van Robert Wilson, turen anderhalf uur naar een ijl klanken lichtspel, gebracht door de Peer Group. En in een behekst bos vol monsters jagen de bizarre, groteske spelers van het Franse gezelschap La Fai Ar de toeschouwers voort van een sprekende boomstronk naar een vastgebonden meisje.
In datzelfde bos is een verdwaalde actrice in mantelpakje, zo weggelopen uit Wall Street, die vinnige tikken uitdeelt met haar handtasje. Wie zich als toeschouwer teweer stelt tegen dit aanrakingsgedoe verbreekt de code en verstoort de voorstelling. In het vaak egocentrische spel van de regisseur en de acteurs zijn wij, publiek, maar pionnen. Dat is de stijl van het belevingstheaters; de toeschouwers dienen allereerst gedwee te zijn.
(….)
Ook toneelspeelster Carla Mulder put met de voorstelling Meisje Loos uit authentiek materiaal. Enige tijd terug trof zij in het familiebezit tweeduizend stereofoto’s aan, gemaakt door haar grootvader die in 1907 naar Amerika emigreerde. De actrice ontdekt dat haar grootvader tabaksplanter in Virginia was. Had hij soms slaven in dienst?
Carla Mulder laat dit en talloze geheimen open. Ze vertolkt zowel de idealistische kleindochter als een jonge vrouw, die in gewetensnood is vanwege de  vreemde handelwijze van haar grootvader.(…) De actrice treft de toeschouwer met taal, herinneringen en overwegingen recht in het hart.
De reis naar Amerika die zij maakt, ontaardt in een tocht vol twijfels en desillusies. Dat is ook een vorm van ervaringstheater, maar wel oprecht.

Kester Freriks, Nrc juni 2008

Volkskrant

Humor en ernst wisselen elkaar af in premières op Oerol
 
Theatermakers zoeken op Oerol naar cultuurverschillen en aanpassingen (….). Ook in twee andere Oerolpremières gaan theatermakers op zoek naar cultuurverschillen en bijbehorende aanpassingsproblemen, maar dan serieuzer. Zo reist Carla Mulder (Lange Poten) in de voorstelling  Meisje Loos naar de Verenigde Staten. Aanleiding is een koffer met stereoscopische foto’s van haar grootvader. Daar zitten afbeeldingen tussen van zijn plantage in een van de zuidelijkste staten. Ter plaatse ontdekt Mulder dat achter die romantische nostalgie een grimmigere werkelijkheid schuilt, en sluipt de rassenkwestie in haar  verhaal. Meisje Loos is het vervolg op Stills, waarin Mulder haar opa’s foto’s al presenteerde. Opnieuw heeft Mulder een lichte en naïeve toon gevonden om haar zware onderwerp te benaderen. (…)

 Vincent Kouters, Volkskrant juni 2008.

Telegraaf

Onvoltooid verledentijd op Oerolfestival. Meisjeloos neemt frisse duik in familiegeschiedenis

Honderd jaar geleden stapte grootvader Mulder aan boord van de Rijndam en voer met dit schip van de Holland Amerika lijn naar New York. Een eeuw later volgde kleindochter Carla in zijn kielzog, als passagier op het containerschip Hamburgo. In ‘Meisje Loos’  doet zij verslag van de reis die voor een deel ook een tijdreis is. Tot komende zondag deelt ze deze verfrissende duik in het verleden met het Oerolpubliek.
Carla Mulder verweeft op een creatieve manier haar reiservaring met stereoscopische opnamen uit opa’s omvangrijke fotoarchief. Ook verwerkt ze in het stuk de verwachtingen die zij vooraf van de onderneming had. Bij het spelen wordt de theatermaakster gesteund door actrice Katrien van Beurden en door René Geerlings,  die talent toont voor het neerzetten van memorabele typetjes. Gedrieën maken zij van ‘Meisje Loos’ een warme, persoonlijke, grappige en soms zelfs ontroerende voorstelling.

Marco Weijers, Telegraaf juni 2008

8 weekly

Immigratieproblematiek in familiegeschiedenis.

Theatermaakster Carla Mulder ontdekte in 2002 een verzameling van 2000 stereoscopische foto's van haar vader J. G. Mulder. Hierop baseerde zij de serie Trilogie van het Verleden, waarvan Meisje Loos (na Stills, 2006) het tweede deel is. Mulder maakt in deze voorstelling dezelfde overtocht naar Amerika die haar grootvader honderd jaar eerder maakte. Hij met de Holland Amerika Lijn, zij honderd jaar later met het containerschip Hamburgo. Ze gaat op zoek naar haar roots en opa's beweegredenen om de oversteek te maken. Op het schip ontmoet ze bijzondere buitenlanders zoals de overdreven vriendelijke Sri Lankese bediende, de norse Oekraïense kapitein en de stugge medepassagier uit Oostenrijk. Al mijmerend over de vorige eeuw en het leven van haar grootvader nadert ze Amerika. Haar overpeinzingen worden onderbroken door de geestige, gevatte dialogen met medepassagiers. Ook wordt het publiek een kleine selectie uit de 3D-foto's voorgeschoteld.

Stilletjesaan tekenen de parallellen met de huidige immigratieproblematiek zich duidelijker af. In de vorige eeuw trokken Europese gelukszoekers - toen nog geen vies woord - in grote getalen naar Amerika. De huidige immigrantenstroom vertoont hier veel overeenkomsten mee. Tenslotte blijkt dat grootvader Mulders beweegredenen om naar Amerika te gaan veel minder lovenswaardig zijn dan zijn kleindochter zich had voorgesteld. In Meisje Loos wordt op een intelligente maar toch luchtige manier van een zoektocht naar een familiegeschiedenis verteld, waarbij de link met de huidige immigratiestroom eenvoudig te leggen is. Alles valt daarbij op zijn plaats: het strakke decor, de afwisseling tussen frivool en ingeleefd spel en de fascinatie voor het familieverleden. Scherpzinnig stuk met goede dramatische opbouw en een knap uitgedachte combinatie van heden en verleden.

Lieke Jordens, 8 weekly, juni 2008

Oerolkrant

Carla in droomland

Hele generaties dode mensen bevolken sinds de uilvinding van de fotografie onze dozen met oude fito’s; een almaar uitbreidende visuele begraafplaats. Welke wereld gaat achter die mysterieuze plaatjes schuil? Carla Mulder vroeg het zich af toen ze enkele jaren geleden het foto archief van haar grootvader ontdekte. Ze besloot er haar trilogie van het verleden aan te wijden. waarvan Meisje Loos  het middendeel vormt. De voorstelling is opgebouwd uit monologen, sketches, choreografie en fotoprojecties (de bezoekers krijgen voor de voorstelling een 3 D-brilletje aangereikt. waarmee ze de oude stereoscopische foto’s uit het familiealbum van Mulder kunnen zien zoals vroeger in de View-Master).
Honderd jaar geleden maakte de grootvader van Carla Mulder  de grote oversteek naar het land der onbegrensde mogelijkheden of in elk geval onbegrensde dromen. In de staat Verginia wilde hij een woonwerkgemeenschap stichten. Zijn kleindochter, gespeeld door Carla Mulder, treedt honderd jaar later in zijn voedsporen. Met een oceaanstomer volgt ze als een Alice in Wonderland het traject van de oude Holland Amerika lijn. Het wordt een tocht vol dromen, herinneringen en ontmoetingen. Allerlei typetjes, afwisselend gespeeld door Katrien van Beurden en René Geerlings, passeren de  revu: een kruiser uit Sri Lanka, een Oekraiense schipper, een Afrikaanse verstekeling, een Duitse snob en Amerikaanse douanebeambten, rednecks, methodistische boeren en nakomelingen van slaven. Eenmaal in de VS gaat Carla twijfelen of haar opa - in onze ogen althans - wel een rechtschapen leven heeft geleid en of die idealistische woonwerkgemeenschap in feite geen ordinaire tabaksplantage was drijvend op slavenarbeid. En of zij zich daar dan schuldig over zou moeten voelen.

PvdG, Oerolkrant,  juni 2008