Hieronder is het verslag van de gedroomde en werkelijke reis te lezen, zijn de filmpjes en foto's te zien en is de speellijst van de voorstelling Meisje Loos te raadplegen en de persreacties.

Wij spelen de voorstelling Meisje Loos nog in het voorjaar van 2009.

Hopelijk tot ziens bij de voorstelling.

Meisje Loos

wijzigingen voorbehouden

Voorstelling Meisje Loos raakt bezoeker in het hart.
Even leek Oeral festival te bezwijken onder het genre van het ervaringstheater: toeschouwers als deelnemers. Ze wandelen mee aan de hand van Robert Wilson, turen anderhalf uur naar een ijl klanken lichtspel, gebracht door de Peer Group. En in een behekst bos vol monsters jagen de bizarre, groteske spelers van het Franse gezelschap La Fai Ar de toeschouwers voort van een sprekende boomstronk naar een vastgebonden meisje.
In datzelfde bos is een verdwaalde actrice in mantelpakje, zo weggelopen uit Wall Street, die vinnige tikken uitdeelt met haar handtasje. Wie zich als toeschouwer teweer stelt tegen dit aanrakingsgedoe verbreekt de code en verstoort de voorstelling. In het vaak egocentrische spel van de regisseur en de acteurs zijn wij, publiek, maar pionnen. Dat is de stijl van het belevingstheaters; de toeschouwers dienen allereerst gedwee te zijn.
(….)
Ook toneelspeelster Carla Mulder put met de voorstelling Meisje Loos uit authentiek materiaal. Enige tijd terug trof zij in het familiebezit tweeduizend stereofoto’s aan, gemaakt door haar grootvader die in 1907 naar Amerika emigreerde. De actrice ontdekt dat haar grootvader tabaksplanter in Virginia was. Had hij soms slaven in dienst?
Carla Mulder laat dit en talloze geheimen open. Ze vertolkt zowel de idealistische kleindochter als een jonge vrouw, die in gewetensnood is vanwege de  vreemde handelwijze van haar grootvader.(…) De actrice treft de toeschouwer met taal, herinneringen en overwegingen recht in het hart.
De reis naar Amerika die zij maakt, ontaardt in een tocht vol twijfels en desillusies. Dat is ook een vorm van ervaringstheater, maar wel oprecht.

Kester Freriks, Nrc juni 2008

Volkskrant

Humor en ernst wisselen elkaar af in premières op Oerol
 
Theatermakers zoeken op Oerol naar cultuurverschillen en aanpassingen (….). Ook in twee andere Oerolpremières gaan theatermakers op zoek naar cultuurverschillen en bijbehorende aanpassingsproblemen, maar dan serieuzer. Zo reist Carla Mulder (Lange Poten) in de voorstelling  Meisje Loos naar de Verenigde Staten. Aanleiding is een koffer met stereoscopische foto’s van haar grootvader. Daar zitten afbeeldingen tussen van zijn plantage in een van de zuidelijkste staten. Ter plaatse ontdekt Mulder dat achter die romantische nostalgie een grimmigere werkelijkheid schuilt, en sluipt de rassenkwestie in haar  verhaal. Meisje Loos is het vervolg op Stills, waarin Mulder haar opa’s foto’s al presenteerde. Opnieuw heeft Mulder een lichte en naïeve toon gevonden om haar zware onderwerp te benaderen. (…)

 Vincent Kouters, Volkskrant juni 2008.

Telegraaf

Onvoltooid verledentijd op Oerolfestival. Meisjeloos neemt frisse duik in familiegeschiedenis

Honderd jaar geleden stapte grootvader Mulder aan boord van de Rijndam en voer met dit schip van de Holland Amerika lijn naar New York. Een eeuw later volgde kleindochter Carla in zijn kielzog, als passagier op het containerschip Hamburgo. In ‘Meisje Loos’  doet zij verslag van de reis die voor een deel ook een tijdreis is. Tot komende zondag deelt ze deze verfrissende duik in het verleden met het Oerolpubliek.
Carla Mulder verweeft op een creatieve manier haar reiservaring met stereoscopische opnamen uit opa’s omvangrijke fotoarchief. Ook verwerkt ze in het stuk de verwachtingen die zij vooraf van de onderneming had. Bij het spelen wordt de theatermaakster gesteund door actrice Katrien van Beurden en door René Geerlings,  die talent toont voor het neerzetten van memorabele typetjes. Gedrieën maken zij van ‘Meisje Loos’ een warme, persoonlijke, grappige en soms zelfs ontroerende voorstelling.

Marco Weijers, Telegraaf juni 2008

8 weekly

Immigratieproblematiek in familiegeschiedenis.

Theatermaakster Carla Mulder ontdekte in 2002 een verzameling van 2000 stereoscopische foto's van haar vader J. G. Mulder. Hierop baseerde zij de serie Trilogie van het Verleden, waarvan Meisje Loos (na Stills, 2006) het tweede deel is. Mulder maakt in deze voorstelling dezelfde overtocht naar Amerika die haar grootvader honderd jaar eerder maakte. Hij met de Holland Amerika Lijn, zij honderd jaar later met het containerschip Hamburgo. Ze gaat op zoek naar haar roots en opa's beweegredenen om de oversteek te maken. Op het schip ontmoet ze bijzondere buitenlanders zoals de overdreven vriendelijke Sri Lankese bediende, de norse Oekraïense kapitein en de stugge medepassagier uit Oostenrijk. Al mijmerend over de vorige eeuw en het leven van haar grootvader nadert ze Amerika. Haar overpeinzingen worden onderbroken door de geestige, gevatte dialogen met medepassagiers. Ook wordt het publiek een kleine selectie uit de 3D-foto's voorgeschoteld.

Stilletjesaan tekenen de parallellen met de huidige immigratieproblematiek zich duidelijker af. In de vorige eeuw trokken Europese gelukszoekers - toen nog geen vies woord - in grote getalen naar Amerika. De huidige immigrantenstroom vertoont hier veel overeenkomsten mee. Tenslotte blijkt dat grootvader Mulders beweegredenen om naar Amerika te gaan veel minder lovenswaardig zijn dan zijn kleindochter zich had voorgesteld. In Meisje Loos wordt op een intelligente maar toch luchtige manier van een zoektocht naar een familiegeschiedenis verteld, waarbij de link met de huidige immigratiestroom eenvoudig te leggen is. Alles valt daarbij op zijn plaats: het strakke decor, de afwisseling tussen frivool en ingeleefd spel en de fascinatie voor het familieverleden. Scherpzinnig stuk met goede dramatische opbouw en een knap uitgedachte combinatie van heden en verleden.

Lieke Jordens, 8 weekly, juni 2008

Oerolkrant

Carla in droomland

Hele generaties dode mensen bevolken sinds de uilvinding van de fotografie onze dozen met oude fito’s; een almaar uitbreidende visuele begraafplaats. Welke wereld gaat achter die mysterieuze plaatjes schuil? Carla Mulder vroeg het zich af toen ze enkele jaren geleden het foto archief van haar grootvader ontdekte. Ze besloot er haar trilogie van het verleden aan te wijden. waarvan Meisje Loos  het middendeel vormt. De voorstelling is opgebouwd uit monologen, sketches, choreografie en fotoprojecties (de bezoekers krijgen voor de voorstelling een 3 D-brilletje aangereikt. waarmee ze de oude stereoscopische foto’s uit het familiealbum van Mulder kunnen zien zoals vroeger in de View-Master).
Honderd jaar geleden maakte de grootvader van Carla Mulder  de grote oversteek naar het land der onbegrensde mogelijkheden of in elk geval onbegrensde dromen. In de staat Verginia wilde hij een woonwerkgemeenschap stichten. Zijn kleindochter, gespeeld door Carla Mulder, treedt honderd jaar later in zijn voedsporen. Met een oceaanstomer volgt ze als een Alice in Wonderland het traject van de oude Holland Amerika lijn. Het wordt een tocht vol dromen, herinneringen en ontmoetingen. Allerlei typetjes, afwisselend gespeeld door Katrien van Beurden en René Geerlings, passeren de  revu: een kruiser uit Sri Lanka, een Oekraiense schipper, een Afrikaanse verstekeling, een Duitse snob en Amerikaanse douanebeambten, rednecks, methodistische boeren en nakomelingen van slaven. Eenmaal in de VS gaat Carla twijfelen of haar opa - in onze ogen althans - wel een rechtschapen leven heeft geleid en of die idealistische woonwerkgemeenschap in feite geen ordinaire tabaksplantage was drijvend op slavenarbeid. En of zij zich daar dan schuldig over zou moeten voelen.

PvdG, Oerolkrant,  juni 2008

Het terugbrengen van de auto gaat heel snel, de pendelbus staat al te wachten. Ik check om 5.30 in. Mijn koffers krijgen een transfer naar de vlucht naar Amsterdam. Daar hoef ik verder niet naar om te kijken. De steward geeft me een stoel bij de nooduitgang, lekker veel beenruimte. Hij kan jammer genoeg me niet alvast inchecken voor naar Amsterdam. De vlucht gaat heel snel. Om 6.45 vertrekken we om 9 uur komen we aan. Ik ga op zoek naar de delta counter om in te checken en een stoel met veel beenruimte te vragen. Ik moet om 11.30 terug komen, ze kunnen nu nog niet inchecken. Ik ga lekker in de zon zitten en werk de log bij. Tot nu. Er valt niet zoveel meer te zeggen. Mijn missie is voltooid.

meisje loos

Wordt vervolgd!

meisje loos

Wordt vervolgd!

meisje loos

Om zijn land te kopen. In 1912 is hij er weer om zijn land met bijna 30% verlies terug te verkopen aan de oude verkoper. Mr D.H. Hill.
Het is echt meesterlijk. Ik word eerst geholpen door een jong meisje, die het niet kan vinden. Ik begin al teleurgesteld te raken als een andere dame zich er mee gaat bemoeien. Binnen no time heeft ze in de prachtige boeken de met de hand ingeschreven aktegegevens gevonden van Mulder John G. Er worden andere prachtige boeken uit de lange archiefkasten getild. Ik voel me zoals vroeger, toen ik als kind met mijn vader meeging naar de oude bibliotheek in Rotterdam. De dame vindt de aantekeningen waaruit blijkt dat opa in september 1910 een flink stuk land heeft gekocht.
Het land is onderdeel van de Zigler farm. Het loopt van Dan River tot de railroad en dan 3 mijl van South Boston tot een mijl van Wolf Trap. Noordelijk van de railroad loopt het tot ¾ mile van Five Forks. Het bestaat uit 6 stroken land totaal ong 206 acres. Uit de verkoopakte van 1912 zal blijken dat opa dan 229,5 acres verkoopt. Dat is 1,2 km2 . In een andere map blijkt een getekende plattegrond van het land van opa te zitten. De directeur van de Court neemt me mee naar zijn kantoor en helpt me aan de hand van de oude getekende map de huidige locatie te lokaliseren. Hij wijst het me aan en print een actuele kaart via internet uit.
Na de nodige foto’s te hebben genomen, ga ik op weg naar het land. Het is 11.00. Volgens de directeur zal de farm er zelf niet meer zijn. Het land is nu eigendom van de staat en wordt gebruikt als “Flood Plain”, overstromingsgebied voor als de rivier the Dann buiten zijn oevers treedt. De directeur adviseert naar het vliegveld te gaan, naar het eind van de landingsbaan te lopen en dan recht naar beneden af te zakken. Daar zal het land van opa zijn geweest. Ik rij naar het vliegveld. Ik ga naar de hangaar, ik hoor praten. Twee mannen staan te sleutelen aan een vliegtuigje. Ze wijzen me een pad langs het vliegveld. Die kan ik helemaal afrijden tot aan de rivier. Waarschijnlijk is het wel blubberig. Er staat ook nog een huis, daar kan ik verder de weg vragen. Het zangerige zuidelijke accent is bijna niet te verstaan. Wij leunen ieder aan een kant van het vliegtuigje op de romp. Ik laat de mannen de oude kaart zien. Er loopt inderdaad een pad tot het treinspoor. Ik ga op weg. Het pad blijkt een bospad. Ik hoop dat ik er met mijn Pontiac sport goed door kom. Ik ontwijk de plassen. Er staat een hond op het pad te blaffen. Ik rij langs het huisje, twijfel of ik uit zal stappen. Ik doe het niet. Ik zie toch steeds ook allerlei enge Amerikaanse films voor me. De weg gaat naar beneden. Ik vraag me af of ik er goed aan doe verder te rijden. Ik kan niet meer terug, dus rij ik door tot aan het spoor. Het pad gaat verder maar ik besluit de auto te parkeren en verder te lopen. Hier kan ik tenminste nog keren. Ik zet de auto weg, neem camera, broodjes water en de papieren mee en ga op pad. Het terrein blijkt een wildreservaat te zijn. Het pad wordt steeds slechter begaanbaar, grote kuilen in de weg vol met water. Ik moet soms flink door de bosjes. Ik film, fotografeer en maak geluidsopnamen. Ik kom bij open velden. Dit lijkt wel op de velden van de foto’s van opa. Soms meen ik iets te herkennen. Bij de laatste bocht kom ik bij de rivier. Dit is dus het land van opa. Ik loop terug. Links is een ander pad langs de spoorrails. Die sla ik in. Ik doe allemaal dingen die ik anders nooit zou doen. Ik zou nooit dat pad af gereden zijn. Ik zou nooit in mijn eentje deze wandeling hebben gemaakt. Ik zou nooit dit pad ingeslagen zijn. Nu doe ik het allemaal. Ik loop door. De rails gaat omhoog, mijn pad naar beneden. Bij een plas zie ik allemaal pootafdrukken van herten, maar ook groter. Ik loop vast in struiken. Het pad is niet meer te belopen. Ik klim naar boven naar de rails. Daar langs loop ik verder, op zoek naar een teken, een paadje, wat dan ook. Ik bestudeer de oude kaart. Bij een lichte bocht in de rails moet het land van opa zijn. In de verte zie ik een curve in het spoor. Dan valt me op dat er op de kaart twee witte kleine vlakjes getekend zijn aan de noord kant van het spoor. Ineens begrijp ik dat die vlakjes waarschijnlijk de farm voorstelt. Aan de noordkant van het spoor. Lang een public path, zie ik nu ook. Er valt iets met veel geritsel uit een boom. Een wild dier, denk ik meteen. Maar het kan ook een hert zijn dat tegen het hek aanloopt en wegschiet. Een grote vogel met witte vleugeltippen vliegt verschrikt op uit de struiken. Ik hoor machine geluiden van ver weg komen. Ik loop door. Dan zie ik iets wat op een open vlakte lijkt. Ik klim omhoog naar een hek. Daarachter is een soort afgraving of verwerkingsgebied. Ik hoor een trein aankomen. Gezoem op de rails. Ik ben blij dat ik net van de rails af ben. Ik klim naar beneden. Het gezoem komt dichterbij en wordt gefluit. Een pickup truck op spoorwielen met twee spoorarbeiders erop komt over het spoor aangereden. Ze zien me niet. De wagen rijdt door. Ik wacht tot hij uit het zicht is, dan ga ik verder. In de verte zie ik gebouwen. Eerst een energiecentrale en iets verder een waterzuivering. Aan een tak van een struik hangt een vel papier met een afbeelding van een man er op. Er zitten schietgaten in zijn hoofd en hart. Het is zo’n poster waar politieagenten mee oefenen.
Zou hier de farm van opa zijn geweest? Ik vind het erg teleurstellend. Ik loop nog wat door richting waterzuivering. Hier moet vlakbij ook de rivier liggen. Ik verlaat mijn route langs de rails en loop langs het hek van de zuiveringsinstallatie. In de verte zie ik iemand met een vel oranje petje en dito jasje. Ik buig af om hem niet tegen te hoeven komen. Dan bedenk ik me, draai me om en wenk hem. Als hij dichterbij komt zie ik dat hij een geweer draagt. Het blijkt een jongen met down syndroom. O,o, denk ik. Een mongool met een geweer…. Ik negeer het geweer en zijn down syndroom en vraag hem mij te helpen om aan de hand van de kaart na te gaan waar nu het land van opa ligt. Ik lees een beetje voor wat ik op de kaart zie. Wolf Trap…Dannriver…South Boston. De jongen wijst me de weg het dorp in. Ik moet van hem omlopen, dóór South Boston en dan helemaal naar Wolf Trap. Ik zeg dat ik liever langs het spoor terugloop. Hij waarschuwt me dat het gevaarlijk is. Ik vraag waarom. Of hij op me gaat schieten. No mam, zangerig geeft hij antwoord, nauwelijks te verstaan. Ik moet uitkijken voor wilde dieren. De bobcat…de rest niet begrijp ik niet. Ik ga weer op weg. Ik versta nog net dat hij niet vaak zulk mooi gezelschap tegenkomt. Hij vroeg zich al af wat ik aan het doen was.
De jongen heeft me bang gemaakt. Het is best ver lopen. Ik raap een steen op voor het geval ik aangevallen wordt. Ik snap nu ook wat er uit die boom gevallen was. Ik loop en loop en hou me goed. Ik hoor wat. Er lijken veel meer onheilspellende geluiden te zijn dat op de heenweg. Het blijkt een hond te zijn. Ik loop, kom voorbij de plek waar het dier uit de boom viel, voorbij de plek waar ik naar boven ben geklauterd het spoor op. Dan zie ik de overgang. De auto staat er nog. Het eind is in zicht. Ik ben uitgeput. Ik plof in de stoel, start en rij weg. De terugweg gaat veel sneller. Ik ben zo bij het huisje, weer aarzel ik om uit te stappen. Maar nu zie ik ook dat de hond een soort pitbull is. Ik laat het erbij. Ik kom bij het vliegveld. Ik zie twee mailboxen. Ik stop. Ik wil erin kijken om te zien wie daar nu woont. Ik doe het. Ik lees op de enveloppen namen van vrouwen. Ik schrijf het mailboxnummer op. 1145 Tuck Airport Road. Dit valt op te zoeken.
Ik ga naar huis. Ik ben doodmoe. Als ik thuis ben en zelf de papieren goed bestudeer, zie ik dat opa ook het gedeelte ten noorden van de spoorlijn bezat en dat daar de farm ingetekend staat. Ik ben blind op de expertise van de Court afgegaan en heb hun aantekeningen en uitgeprinte plattegrondjes gebruikt. Ik heb de papieren helemaal niet verder goed bekeken. Had ik eerst zelf alles bestudeerd dan had ik wel een andere zoekactie gevolgd.
Dan was ik Shady Lane opgegaan. Een afslag voor de weg naar het vliegveld. Dit doe ik morgen. Je hebt kans dat die veel dichter bij het land en de farm uitkomt dan de Airport Road.
E. Beale belt. Dat hij eerder terug is en dat zijn broer ook komt! We spreken elkaar morgenmiddag over de precieze tijd waarop ik woensdag op de afgesproken plaats zal zijn.
De familie komt thuis. Ik drink nog een wijntje met ze. Ze zijn erg nieuwsgierig naar mijn avontuur. De kinderen van John, de eigenaar van de B&B, willen de foto’s van het huis zien. Ze denken te weten welk huis het is. Volgens hen is het de ruïne aan de noordkant van het spoor dat zo’n 3 jaar geleden is afgebrand. De fundering zou er nog staan en tot een paar jaar geleden ook de schoorsteen. De schuur zou wel eens in gebruik kunnen zijn bij een familie Vanbenschoten van Van’s Antiques.

Wordt vervolgd!
meisje loos

Ik ga nu weg, hopende om 11.00 wel in South Boston aan te komen.
Dat wordt 11.20. Ik had moeite de B&B te vinden, kwam eerst bij een shopping mall uit. De B&B is leuk, de eigenaar aardig. Ik krijg een boterham en een zelfgemaakte muffin en een luxe suite met woon-, slaap- en badkamer. Erg prettig. De eigenaar blijkt in het bestuur te zitten van het lokale theater The Prizery. Er zijn 8 optredens per jaar. Vanavond is er een show. The Shangri-La Chinese acrobats treden op en ik krijg een ticket!
South Boston bestaat uit een Main road met wat oude gebouwen in een historisch hart. Nou dit is al veel gezegd. Tegenover de oude bank is een antiekzaak. Vroeger was dit een oude bar, annex busstation. De eigenaar van de oude bar vertelt dat South Boston het middelpunt van de tabakshandel was in Virginia. De tabaksboeren verkochten hun tabak op de veiling en zopen de opbrengst direct op in de naastgelegen bar. Het oude treinstation bestaat niet meer. De eigenaar verwijst mij naar de archieven in Halifax. Vroeger hebben ze alles in horse backs gemeten met als middelpunt Halifax. De stukken land zijn in de jaren daarna in 8 districten onderverdeeld en verdeeld onder witte of zwarte eigenaren. In de boeken in het archief van Halifax staat alles op alfabetische volgorde van beginletter, maar daarna staan alle namen met dezelfde beginletter door elkaar. Het ene jaar is niets bijgehouden en het volgende jaar weer wel. De eigenaar van de bar verwoedt dat opa vanaf 1911 tax gaan betalen. Volgens hem staat het allemaal in oude boeken in de clerck administration in Halifax. In die boeken is bijgehouden wie, wanneer, hoeveel land en opstal heeft gekocht en hoeveel belasting daarover is betaald. Ik besluit de volgende dag naar het Archief te gaan om op te zoeken hoe ver opa’s farm van Halifax af lag en in welke richting en dan gemeten in een straal van x-paardenruggen, horsebacks. Meestal liep een land van creek tot creek. Dus dat is makkelijk te lokaliseren. Ik ben benieuwd.

Ik vind het steeds wonderlijker worden dat opa hier terecht is gekomen. Waarom nou hier? Wat trok hem nou aan. Zou hij in Hoboken iets gekocht hebben? Of ging hij hierheen vanwege de tabaksteelt? Hij had natuurlijk tijdens de oversteek aan boord van de Holland Amerika Lijn gehoord hoe goed het geld verdienen was met tabak in Virginia. Eenmaal in South Boston kocht hij heel naïef farm. Dat lijkt me het meest waarschijnlijke. 

Wordt vervolgd!
meisje loos

Douchen, aankleden. En dan wachten. Chris belt een taxi om me naar JFK te brengen. Deze komt om 12.00. We gaan naar beneden en wachten op de stoep. Even later komt er een meisje naast ons staan wachten. Er stopt een witte taxi, ik stop mijn koffers erin en neem afscheid van mijn gastheren. Ik ga achterin zitten. Ik vind het een wonderlijke service voor een limousine naar JFK. De chauffeur ziet er niet uit, de auto zit vol butsen, er is nauwelijks ruimte achterin en er zit een raam tussen de voor en achterbank zoals in gewone taxi’s. Dan vraagt de chauffeur waar ik heen moet. Dan vind ik bizar. Ik zeg dat hij dat toch moet weten, dat ik naar JFK moet. Hij wil al bijna wegrijden als het wachtende meisje op het raampje tikt. Ik doe het raampje omlaag. Zij blijkt ook een taxi te hebben besteld. Mijn limousine staat aan de overkant van de straat, ik zit in haar taxi. Ik stap uit en zie een mooie, zwarte limousine staan met een nette chauffeur die vraagt of in Caroline Mulder ben. De sjofele chauffeur baalt, daar gaat zijn lekkere ritje. Ik ben allang blij. We hevelen de bagage over en ik neem plaats in een hele ruime wagen. Ik kan achterin mijn benen strekken!! Ik snapte er al niets van, zo’n louche limousineservice naar JFK. De chauffeur brengt me naar JFK. Het inchecken gaat erg gladjes, alles via selfservice op computers. Ik moet alleen maar een creditcard in een computer stoppen en mijn gegevens komen naar boven. Boardingcard uitprinten, koffers inchecken en dan naar de douane. De beveiliging is verscherpt. Er is een aanslag geweest met bomschoenen. Alles moet door de Xray, ook mijn schoenen. Mijn vlucht vertrekt eigenlijk om 4.20. Ik heb vanwege de regen een uur vertraging en kom dus een uur later aan. Het is nu al meesterlijk. Het vliegveld is lekker ruim en erg goed geoutilleerd. Ik kan met een speciale bus naar de autoverhuur. Mijn auto staat al klaar. Het is een super de luxe auto, alleen; ik begrijp helemaaaaaal niet hoe die werkt. Als eerste weet ik niet hoe ik de kofferbak open moet krijgen. Met de elektrische sleutel blijkt. Vervolgens is alles automatisch en ik weet weer niet hoe het werkt. Ik krijg de stoel niet naar voren, ik krijg de auto niet van de handrem etc etc. Het is donker en ik ben ergens op een verlaten parkeerplaats tussen allemaal huurauto’s. Uiteindelijk zie ik een jongen lopen. Ik wenk hem en vraag hem de auto uit te leggen. Hij weet ook niet hoe het allemaal werkt. Ik heb nog nooit in zo’n auto gereden. Hij ook niet. Ik weet niet eens wat voor merk het is. Hij is helemaal leer bekleed, zit geweldig en uiteindelijk rijdt als een tierelier. Hij blijkt een Pontiac sport te zijn. Ik weet de weg niet naar de hotels, heb het wel gevraagd, maar heb geen idee. West 40 moet ik volgen. Ik doe het maar. Ineens zit ik op de snelweg. O god, straks kom ik geen hotel tegen. Alles is direct zo groot. De auto, de wegen, de afstanden. Dan zie ik bordjes met Hilton etc. Ik sla af richting Sleep Inn, dat lijkt me wel wat. Het is een prettig onderkomen en ik kan nog chinees bestellen bij Ping Pong. Broccoli met kip. Het zal zo wel komen. Ik heb twee kingsize bedden een tv, airco, groot buro etc etc. En wireless internet.
Neef Frans heeft een meesterlijke link gestuurd over een prachtig cultureel centrum in South Boston The Prizery, met theater!! Dat ga ik morgen allemaal zien..

Wordt vervolgd!
meisje loos

In 1993 heb ik in haar huis in Manhattan gewoond om op Oye de poes te passen. We hebben als eerste de inbraak in 1993 gereconstrueerd. We zijn er nog steeds niet uit hoe de inbreker die ik toen heb gesnapt binnen is gekomen. Ik vertel haar over mijn reis. Es is van huis uit antropologe en raakt erg enthousiast. We zoeken in de Bosatlas precies op hoe South Boston ligt. Vlak tegen een bergketen aan, de Appalachen,  waar zeer arme Hillbilly's wonen in zogenaamde “shags”. Es raadde me aan om toch vooral overdag te gaan rijden, omdat ik dan ook wat van het land zie. De hele weg kan ik niemand tegenkom. En het is helemaal niet verlicht. Ik word een beetje bang. Ze waarschuwt me dat het echt niet zo is als in Holland rijden. Ik ga met Es naar de bibliotheek op de 2nd Av. Zij sturen me door naar 42nd str/5th Av. Daar ben ik de verdere dag gebleven. Ik heb oude kaarten van de omgeving van South Boston gevonden in een meesterlijke zaal van de prachtigste bibliotheek die ik ooit bezocht heb. Ik heb oude Kadasterplattegronden uit 1892 van Hudsonstreet, Hoboken gekopieerd ivm Hotel van Wijk. Die stond er niet op maar wel andere hotels. Ze hebben me heel erg geholpen met zoeken naar de geschiedenis van South Boston. De hele geschiedenis gaat over de tabaksteelt waar South Boston blijkbaar groot mee is geworden. Waarom is opa in godsnaam een kippenboerderij begonnen? Daar snap ik nou echt niets van. De omgeving stond helemaal in het licht van de tabaksindustrie. De banken, het vervoer, het verwerken, het verbouwen. Waarom kippen?
Ik heb het Charles Bass House in South Boston gebeld dat ik zondagochtend vroeg kom. Volgens de eigenaar kan het plaatselijke museum me zeker verder helpen! Ik verheug me. Maak me ook een beetje zorgen. Ik zag op de topografische kaarten uit de bibliotheek van 1969 dat er een paar trailerkampen in de buurt zijn. Ik vind dat altijd zo naargeestig en een beetje eng.
Chris komt om 21.00 uur pas thuis. Ik heb mijn koffer al gepakt. We gaan weer geweldig uit eten.

Wordt vervolgd
meisje loos

Vanmiddag wil ik wel naar een museum, of naar Hoboken. Kon geen Hotel van Wijk op Google vinden. Jammer. Misschien moet ik nog langs Pennsylvania Station om het verder te fotograferen en langs de Woolworth building. Hoewel, ik heb niet veel zin. Heb net contact gezocht met het historische museum van South Boston. Ik heb foto’s opgestuurd. Ze gaan alvast kijken of ze iets herkennen en mij verder kunnen helpen. Zondag zijn ze open en woensdag. Ze praten als Hillibillies, ik kan ze nauwelijks verstaan.
Ben om 14.00 naar het Brooklyn Museum gelopen. Teruggelopen. Ik heb geen puf meer. Ik ga naar het appartement. ’s Avonds heerlijk uit eten geweest in een Caribisch restaurant. Mijn gastheren zoeken steeds geweldige restaurants uit.

Wordt vervolgd
meisje loos

Het gaat voorspoedig. Ik bel de B&B in South Boston, ze hebben plaats. De eigenaar adviseert me om naar Raleigh te vliegen en vanaf daar een auto te huren, het is dan twee uur rijden. Ik bel E. Beale Carter, (mijn nieuwe neef, kleinzoon van de zus van opa) om te kijken of wij elkaar kunnen ontmoeten. Hij is er nog niet. Ik ga op internet en zoek naar tickets. Naar Raleigh is het makkelijk vliegen en ik kan op de terugweg van Raleigh via New York naar Amsterdam voor totaal nog geen 800$. Ik boek. Later spreek ik E. Beale Carter. Het is een erg leuk gesprek. Hij wil me graag ontmoeten. Alleen gaat hij net tot 1 november naar zijn zoon en vlieg ik 1 november net weg. Stom gepland van me. Had ik maar even gewacht met die vliegtickets boeken. We wisselen allerlei verhalen uit. Hij weet niet de locatie van de farm van opa, wel dat het een kippenboerderij was en dat ze geen verstand van kippen hadden. Ze hebben de boerderij maar kort gehad. Iedereen is na het debacle ergens anders heen gegaan. E B Carter kan de 31e in de middag terug zijn. Ik ga aan de slag om mijn tickets om te ruilen zodat we elkaar toch kunnen ontmoeten. Uiteindelijk lukt het me om de 2e te vetrekken, ik ga nu de 3e in Nederland aankomen. E.B. Carter en ik hebben nu de 31e in de middag afgesproken in de buurt van Newsoms op een parkeerterrein bij een highschool. Ik ga dan met hem mee naar huis en logeer daar om de volgende dag door te rijden naar Raleigh voor de terugreis. Ik heb nu alles geregeld en ga Manhattan in op weg naar het archief. Het is inmiddels tegen 3en. Om 3.45 kom ik bij het archief. Ze hebben blijkbaar de ervaring dat mensen niet goed zoeken op de database van Ellis Island en door spelfouten vastlopen. Ze is verrast dat ik al zoveel te weten ben gekomen. We vinden in de database informatie. Ik krijg de microfiches mee van de originele documenten en kan aan de slag. Ik heb dit nog nooit gedaan, een ander mevrouw helpt me met de film inleggen en laat zien hoe je moet zoeken. Ik ga door de pagina’s. Ik heb nog een kwartier. De mevrouw adviseert om op alle pagina’s alleen de nummers 30 (opa’s passagiersnummer) te checken dan gaat het sneller. Aah gevonden!. J.G. Mulder. Opa staat geregistreerd samen met zijn vriend Daniel van der Houwen. Ik zie dat ze als bestemming Hotel van Wijk, Hudsonstreet, Hoboken hebben opgegeven. Ik maak kopieën van de documenten, het is al kwart over 4, ze willen sluiten. Ik ben de enige die nog bezig is. De mevrouw van het archief is zelf ook enthousiast dat het toch gelukt is, ze helpt me opruimen. Ik ga tevreden weg. Het is een geslaagde dag. Na het Japanse eten met mijn gastheren gaan we met de taxi naar huis. Hetzelfde ritueel speelt zich af. Chris valt in slaap op de bank met de afstandsbediening in zijn hand. Eduardo is gezellig aan het breien. Ik ben heel erg moe en val ook bijna in slaap. 22.30. Eduardo gaat naar bed. Chris gelukkig ook en ik ook. Ik mag van de jongens blijven tot ik wegga.

Wordt vervolgd
meisje loos

Ik sta ook op. Het plan is dat ik met Eduardo meega naar zijn werk. Dan zie ik de route etc. Aan het eind van de dag zoek ik hem dan weer op en gaan we gezamenlijk naar huis. Het is nog steeds lekker weer, een graad of 19. We kopen onderweg croissants en koffie en thee. Eduardo werkt als kledingdesigner in een atelier. Zij voeren allerlei opdrachten uit voor film, tv en theater. De eigenaar heet eigenlijk Martin, maar wordt Dali genoemd. Ik ga vandaag naar Ellis Island, het Pennstation fotograferen en de Woolworth building vanaf Chinatown en mijn eventuele treinreis boeken naar South Boston,  Virginia. Ik moet eerst een prepay celphone kopen voor mijn telefoontjes in de USA en een adapter voor de 110-220 volt omzetting. Ik koop die in RadioShock. Ze zijn daar erg onder de indruk van de celphones die ik bij me heb. PennStation bestaat niet meer, tenminste het oude niet, de Woolworth building is gesloten voor toeristen. De treinreis naar South Boston blijkt een hele onderneming. Ik kan dagelijks pas om 2.00 met een trein mee die er 9 uur over doet. De moed zakt in mijn schoenen. Ik dacht naar Richmond te treinen en dan een auto te huren. Dan kan ik terugvliegen naar Amsterdam vanuit Richmond. Nu blijk ik naar Danville te moet met de trein. Ik begin me zorgen te maken. Ik moet het internet op om alles uit te zoeken. Eerst maar naar Ellis Island. Dat wordt vandaag bezocht door alle toeristen in New York lijkt het wel. Het is er erg druk. Ik krijg een goede indruk hoe gruwelijk het toen moet zijn geweest en wat voor volksverhuizingen zich aan het begin van 1900 hebben voltrokken. Wat een armoede. En wat een verschil met de beschrijvingen over de reis van 1e en 2e klasse passagiers. Ik ga op zoek in de database van Ellis Island. Ik kom erachter dat opa niet alleen vooruit was gereisd maar samen met Daniel van der Houwen uit Den Haag. Ze missen nog steeds de originele passagierslijst bij Ellis Island. Ik wordt geholpen met mijn zoektocht en ze adviseren me naar het National Archives NY in Houstonstreet te gaan. Ik ga daar lopend heen. Vanaf de Woolworthbuilding – jezus, wat is die mooi!!- loop ik via ground zero –jezus wat was dat toch erg-  naar het archief. Ik kom daar ´s middags na 16.00 aan. Het is net gesloten. Morgen kom ik terug. Ik wil naar een internetcafé, ik moet alles verder nog regelen maar kan niet online bij de jongens. Ik ga de Macstore in die Eduardo mij eerder heeft aangewezen. Of ze een internetcafé weten. Ze zeggen dat ik in hun store kan werken, daar is op elke computer aansluiting, ik kan mijn gang gaan. Meesterlijk. Ik zoek hoe ik naar South Boston moet komen. Ik ga naar Eduardo. Hij is klaar en we gaan naar huis. We hebben met Chris in een restaurant in de buurt afgesproken. Ik trakteer. Het is heerlijk. Marokkaanse pikante kleine stukjes lauw gegrilde tonijn en baby inktvisjes. Na het eten lopen we naar huis. Chris valt weer met de afstandsbediening in zijn hand voor de tv in slaap. Eduardo is al naar bed. Het is 22.30. Ik weet niet hoe ik op het internet moet met mijn eigen laptop. Ik moet dingen regelen voor mijn verdere reis. Hoe moet ik waar naar toe? En hoe ga ik terug naar Nederland en wanneer en waar vandaan? Ik begin in paniek te raken. Eduardo had gezegd dat Chris mijn laptop op zijn wireless zou aansluiten. Als ik morgen weer zo’n hele dag door de stad moet lopen, kan ik niks regelen. Straks kom ik nergens, ook niet meer thuis. Ik wil weg, ik wil naar een hotel met internetverbinding en een kamer voor mezelf en een bed waar ik gewoon ik kan ploffen. Ik maak Chris wakker, dat hij naar bed moet gaan. Hij valt weer in slaap. Dit ritueel herhaalt zich een paar keer. Uiteindelijk gaat Chris naar bed. Ik maak mijn bed op, voor het laatst hoop ik. Dit moet morgen echt anders. Ik slaap slecht, maak me zorgen, krijg een nachtmerrie over een enge groep radicalen die een hele wijk terroriseren en iedereen die ze vinden afschieten. Ik heb me verstopt met een onbekend groepje. Een vervelend groepje blijkt, ze krijgen de slappe lach en de radicalen beschieten onze groep. Ik weet net met iemand anders te ontkomen. Ik ben klaarwakker. Nu weet ik het zeker. Dit moet morgen echt anders. Ik moet thuis blijven om de dingen via internet te regelen, ik moet op Chris zijn computer aan het werk.

Wordt vervolgd
meisje loos

Ik ga eruit. Na het douchen komt de zon op. Op de brug wordt de loods om 11.00 verwacht. We zullen dus 14.00 in de haven zijn. Dan nog formaliteiten. Tijdens het ontbijt vertelt de crew me dat zij soms wel, soms niet van boord mogen. Afhankelijk van met welk been de ambtenaar van de immigratiedienst uit bed is gestapt. Ook vertellen ze dat het mogelijk is om ons door een busje van het zeemanshuis te laten ophalen van de boot. Er komen twee loodsen aan boord. Een voor de vaarroute op zee en een voor in de havens van New York zelf. Het is opwindend om New York binnen te varen. Om 14.00 leggen we aan. Ik heb heel Long Island voorbij zien trekken, Staten Island, rechtsaf  Verrazano-Narrowbridge onderdoor, richting Manhattan. We laten Brooklyn rechts liggen en Coney Island. Deze reis hebben de avonturiers van 100 jaar geleden ook allemaal ondernomen. Ook zij voeren zo New York tegemoet. Naar de Statue of Liberty en Ellis Island. De Hamburgo buigt af naar links naar de containerhavens. Er is weer een nieuwe loods aan boord gekomen om ons de containerhavens in te loodsen. De sleep- en duwboten komen er weer aan te pas. Het schip wordt gekeerd en aan de kade gelegd. Voor we stil liggen rijden de laad- en loskranen al naar hun positie en worden de wonderlijke hoge containerdragers al in stelling gebracht. Het wachten is nu op de immigratiedienst. Er wordt ons gezegd in onze hut te wachten. Martin en ik spreken om half 3 beneden in de office af. Als ik beneden kom, heeft Martin net de 3e officier gesproken. We moeten weer terug naar onze hut en wachten. Ik ga ook even informeren en word door de kapitein toegesnauwd dat ik in mijn hut moet wachten. Daar heb ik geen zin in. Het is prachtig weer. We wachten op het achterdek. Er is genoeg te zien. Het laden en lossen is begonnen. De skyline van New York lokt. Ik ontvang een sms dat er in Brooklyn een logeerplek voor me geregeld is. Ik bel mijn gastheer. Hij zal pas om 19.30 thuis zijn. Of ik hem dan kan terugbellen. Dan zal hij me naar zijn huis loodsen. Pas om 16.00 komt de immigratie dienst. Na wat formaliteiten mogen we van boord. De shuttle naar de haveningang staat al te wachten. Hij zal ons daar droppen. We hebben een vriendelijke chauffeur die ons wel op weg wilt helpen. Hij informeert waar we heen moeten. Martin naar Staten Island, ik naar Manhattan. De chauffeur checkt zijn werkgever of hij vrij is. Zo ja, dan wil hij ons wel brengen. Hij is niet vrij. Ik zeg dat we enorm geholpen zouden zijn als we naar het aangrenzende Newark vliegveld gebracht zouden kunnen worden. De chauffeur stopt bij de haveningang en laat ons een formulier tekenen. Ik vrees het ergste: dat we hier gedropt worden en dat we maar moeten zien hoe we ergens komen. Vrachtwagens scheuren langs, geen taxi te bekennen. Dat ziet er niet best uit. Na het tekenen geeft onze chauffeur weer gas. Hij brengt ons naar Newark, we mogen het aan niemand vertellen. Het is nog ruim 15 minuten rijden. We stappen uit, nemen afscheid van de chauffeur en van elkaar. Hier splitsen de wegen van Martin en mij. Ik ga op zoek naar een shuttle naar Manhattan. Er gaat een bus naar Port Authority. Ik ben de enige passagier. We vertrekken. Ik moet voorin komen zitten, dan kan ik alles goed zien. De chauffeur geeft een tour. Bij de volgende stops op het vliegveld stappen er nog een paar passagiers in. We komen in een immense file voor de Kennedy tunnel. Om 18.00 kom ik in Manhattan aan. Ik heb veel te veel bagage bij me en sjouw me helemaal een breuk. Ik moet anderhalf uur overbruggen. Ik besluit naar Washington Square Hotel te gaan en daar te wachten. Mocht het fout gaan, kan ik daar altijd een kamer nemen. Ik ga het busstation in, zoek een metro, koop een kaartje en ga op reis. Dit is niet geweldig, veel te veel bagage. Trap op trap af met te zware koffer en zware rugzak. Waarom heb ik zoveel meegenomen? Ik kom bezweet aan bij het hotel. In het café neem ik een colaatje. Het is al 19.30. Ik bel Eduardo. Hij geeft me een route beschrijving voor de taxi. Ik ga niet nog een keer met de metro. Ik probeer een taxi aan te houden op straat. Ze willen me niet meenemen. In Brooklyn krijgen ze geen rit meer terug. Uiteindelijk stopt er een Griekse chauffeur. Na wat overredingskracht neemt hij me mee. Ik maak een deal 20$ zonder teller. Dat heeft Eduardo me gezegd. Niet meer dan 20$. Dat wil hij wel. Pas later begrijp ik dat dit lucratief is. 15$ kost de rit eigenlijk. De man verteld hoe hij vanuit Griekenland hier gekomen is. Cyprus. Iedereen komt hier ergens anders vandaan. Ik ben er, stap uit, bel op. Ik weet het appartementnummer niet. Chris doet open. We gaan naar boven. Eduardo staat te koken. De mannen wonen in een one bedroom. Ik slaap op de bank. We eten hertenkarbonade met puree. De jongens zijn moe van het werk. Na het eten wordt er tv gekeken. Chris valt met de afstandbediening in slaap op mijn bank. Om 22.30 gaan ze naar bed. Ik ook. Het is onwennig mijn eerste nacht op land.

Wordt vervolgd
meisje loos